من... تو ... خفه !
ببین که حماقتامون چقدر داره از هم فاصله می گیره...
قد یه دنیا...
هه! قد دو تا دنیا...
همش داریم از هم دورتر می شیم...
تا ثابت کنیم ما مغروریم...

می خندی؟!
اون روزای اول یادته؟!
دوستی ها را رو فدای روابط نکردیم...
حالا چی؟! داریم گدایی می کنیم برای توجه...
همش هم تقصیر خودته...
تقصیر خود خواهی هاته...
هه! یه کاسه می گیریم دستمون و می ریم پیش اون یکی و می گیم: "هی بادی! آی'و بین ویتینگ فور یو فور یرز!"
بعد اون یکی هم می گه:"می تو!"
بعد می بینی می بینی قبل اینکه به دیگران برسی همه چی لو رفته...
اون هم  n-هیچ  به نفع اون لعنتی اولی...
هر چند گدایی خودتو رو می شه با کمبود دوستی ها و روابط دوستانه توجیح کرد...
اما کار اون رو با حماقت هم نمی شه توجیح کرد...

حالا از من و تو چی مونده؟!
یه خنده... دو تا خنده... سه تا...
هه! اینا همش یه خاطره است...
برای گول زدن خودمون
 برای اینکه پنهان کنیم الان چی هستیم  قبلا چی می خواستیم بشیم...

تو و 2n-1 روباه می شینید دور یه میز...
اون هم به 2n-1 فاکتوریل حالت ... (می دونی چرا؟! چون جای تو رو ثابت می گیریم. آخه تو رئیسشونی و می شینی رو صندلی ریاست.  و بعدش همه جایگشتا رو حساب می کنیم)
یعد هر کدوم تو هر نوبت یه ماسک می ذارید
 رو صورتتون
 و هی سعی می کنید
برای یه احمقایی مثا من و داداشم و اون یکی باور پذیر عمل کنید...
اگه نشد هی به نفر بعدی اون ماسک شیفت می دید!

بعد می شینید دور  همون میز و برای هم افتخارات و فتوح خودتونو برای هم تعریف می کنید
 و هی لذت می برید
 و هی فکر می کنید ما رو به خاطر باهوشی خودتون و حماقتومون گول زدید!...

اما ما...
داریم سعی می کنیم خاطراتمون sort کنیم...
اون هم بر اساس بیشترین حماقتامون...
بعد سعی می کنیم اونایی که بیشنر از همه حماقت داشت رو delete کنیم...
به هر زور و زحمتی که شده...
حتی اگه بگه : "یور استوپیدنس ایز یوزد بای انادر پرسون! کن نات دیلیت ایت!"
پس بعد قبل از پاک کردن حماقت سعی می کنیم اون آدمی که داره ازش سوء استفاده می کنه رو از بین ببریم...

هه! بیرحمانه است نه؟! ولی شدنیه! شده و خواهد شد...
برای همینه که این وبلاگ شد: NEXXUN

NEXXUN: Nearly Emotions, eXtremely eXra-ordinaries' of an Unforgiving Nodetee